اميرالمؤمنين علي بن ابيطالب عليه السلام در فرازي از نهج البلاغه مي‌فرمايند:
او ـ امام مهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف ـ خواسته‌ها را تابع هدايت وحي مي‌كند، هنگامي كه مردم هدايت را تابع هوس‌هاي خويش قرار مي‌دهند، در حالي‌كه به نام تفسير، نظريه‌هاي گوناگون خود را بر قرآن تحميل مي‌كنند، او نظر‌ها و انديشه‌ها را تابع قرآن مي‌سازد… و كتاب خدا و سنت پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم را كه تا آن روز متروك ماندند، زنده مي‌كند.[1]
بيانات نوراني فوق بيان كننده يك حقيقت و يادآور خطري جدي براي همه مسلمانان به ويژه مردم اين زمان است، مشكل ما مسلمانان اين است كه براي درمان دردهاي پيدا و پنهان‌مان، به جاي دريافت صحيح از نسخه‌هاي شفابخش آيات قرآن گاهي چنان مقهور هوا و هوس مي‌شويم كه خواسته‌هاي نفساني‌مان را بر آن ترجيح داده و حتي تلاش مي‌كنيم قرآن را تابع خواسته‌هاي نادرست خود نمائيم. و اين همان خطري است كه اميرالمؤمنين عليه السلام ما را بدان هشدار مي‌دهد كه امروز ما آن را به نام «تفسير به رأي» مي‌شناسيم. البته اين امر ممكن است مصاديق مختلفي داشته باشد، زيرا تفسير به رأي، گاهي تفسير قرآن بر خلاف موازين علم لغت و ادبيات عرب و فهم اهل زبان و تطبيق دادن آن بر پندارها و خيالات باطل وتمايلات شخصي و گروهي مي‌شود[2] و گاهي ممكن است آيات قرآن را بر اساس نظر و عقيده خويش تفسير نمايند....
 
به ادامه مطلب بروید